Fronte aos artistas que buscan na escritura o complemento que aclare ou reforce os conflitos plasmados nas súas imaxes, Partenheimer sitúase no límite ao pretender que os seus escritos se refiran á arte, aos procesos e misterios da creación, mesmo á súa cotidianeidad, sen perder nunca a súa condición de escritura tensa. Xoga co sentido dalgunhas palabras, interrógase en voz alta pola razón doutras, mentres se mostra case estrito ao empregar, con marcada precisión, conceptos con frecuencia procedentes da filosofía e do pensamento científico. Poucas cousas resultan azarosas, salvo a orixe dun son, dun ritmo que a escritura converte en necesidade.
Nos escritos que aquí se reúnen volvemos sobre as ideas que centran o traballo plástico de Partenheimer: o seu empeño por debuxar no aire, perseguir formas para un pensamento nunca estático. Como nas súas obras, as súas palabras non sancionan, evocan; non nomean, suxiren; non descobren, desvelan: acompañan e acompáñanse.
Ordenados seguindo un criterio cronolóxico non estrito, moitos foron pensados como textos para catálogos ou relatorios e intervencións nos foros máis diversos, caso do que pecha a selección, Pensamento fractal, unha conferencia ata agora inédita, impartida nas xornadas sobre ciencia, tecnoloxía e arte, celebradas no CGAC en xullo de 1999. Ao final de cada texto inclúese unha referencia orientadora.