O proxecto dirixido por Santiago Olmo e comisariado por Armando Montesinos e Mariano Navarro, pretende facer visible a existencia de criterios e interpretacións críticas que conformaron discursos e liñas teóricas diferentes, en ocasións con elementos compartidos e noutras claramente enfrontados, o que desmente así o lugar común de que no mundo da arte española non houbo un pensamento crítico.
Busca
A exposición é a primeira mostra do artista sevillano en Galicia e permite realizar un percorrido polo seu traballo desde as series de debuxos de raíz informalista de finais dos anos cincuenta ata as obras fotográficas e pictóricas nas que emprega as lonas como soporte e as infografías como ferramentas.
Lugar: continxencias de uso constitúe un achegamento á significación existencial do espazo arquitectónico. O proxecto mostra obras site-specific das artistas Patricia Esquivias, Luciana Lamothe e Sofía Táboas producidas para distintas localizacións do edificio de Álvaro Siza.
No contexto actual no que a sociedade se preocupa polo correcto funcionamento e uso dos fondos e servizos públicos, e respondendo ás obrigas legais impostas polas distintas administracións públicas
Bañistas está constituído por un amplo conxunto de fotografías anónimas de mozos seminús, cubertos apenas cun traxe de baño, retratados en contacto coa natureza. Mozos que aparecen no exterior: á beira das praias, das piscinas ou no campo, en lagoas ou ríos, e que recrean a tradicional iconografía dos bañistas que tivo gran predicamento ao longo de toda a historia da arte.
Eduardo Batarda (Coímbra, 1943) é un dos artistas máis recoñecidos de Portugal e Mise en abyme a súa primeira exposición individual en España. Coñecido polas súas pinturas e acuarelas, o seu traballo viuse influenciado nos seus comezos polo pop inglés, o cómic e a ilustración, entre a figuración e a abstracción.
Parafraseando o título de, se cadra, a novela máis experimental de Julio Cortázar, 62/Modelo para armar, trátase a colección como un modelo por construír, como unha tarefa imprescind
Hai artistas que chegan a un tema por investigación, outros fano por tendencia. Álvaro Negro pertence claramente aos primeiros. Unha mirada atenta á súa traxectoria descobre moitas relecturas, produto dun actuar sen présa e dun diálogo continuo coa pintura e cunha serie de afinidades electivas, en moitos casos artistas, pero tamén escritores, poetas, arquitectos…
Co texto clásico de Gustave Flaubert como punto de partida, esta instalación multipantalla de Mieke Bal e Michele Williams Gamaker, na que se reflicten os lazos que ligan o capitalismo e o amor romántico, é unha revisión da famosa novela do século XIX e foi gravada en Åland, Finlandia, durante o verán de 2012, e en París, Francia, no inverno do 2013.
Antoni Muntadas (Barcelona, 1942), figura de referencia da arte internacional, constrúe un discurso transdisciplinar centrado na crítica dos medios de comunicación; sitúa a función extensiva da arte na interacción coas ciencias sociais, os medios de masas e as novas tecnoloxías da información para desvelar os mecanismos lingüísticos do poder.
Carlos Garaicoa (La Habana, 1967) observa a cidade, as arquitecturas e os soños latentes, os xa abandonados e os aínda realizables; le os seus argumentos, agravios e recordos imborrables, logo, con creatividade incansable, traza outras perspectivas, enxerta pretérito e futuro, debuxa novas liñas de fuga e busca o común e a multitude como suxeitos dun incesante transformarse noutra cousa.
As estreitas relacións entre arte e arquitectura ao longo do século XX converteron a idea de construción nunha clave imprescindible para comprender a nosa relación co espazo, a paisaxe e a casa, pero sobre todo coa vivencia práctica do obxecto artístico. O propio acto creativo xorde do que podemos definir como un impulso construtivo.
Nicolás Combarro (A Coruña, 1979) pertence a unha nova tipoloxía de artista que traballa coa fotografía. Na súa obra, centrada na arquitectura e na idea de construción, conviven, retroalimentándose, a práctica da documentación e a intervención, entendida esta última como acción no espazo e na paisaxe.
En 2018, ano en que se celebra o 25.º aniversario da inauguración do edificio do CGAC, a súa colección, que arranca en 1995 froito da conxunción de novas adquisicións con depósitos pertencentes á Xunta de Galicia, preséntase como o poderoso eixe vertebrador dun proxecto artístico e cultural integral para Galicia.
A biblioteca do CGAC, situada na primeira planta, conta cunha colección especializada en arte e cultura contemporánea.
Bleda y Rosa. Xeografía do tempo reúne vinte e cinco anos do traballo fotográfico de María Bleda (Castellón, 1969) e José María Rosa (Albacete, 1970) articulándoo arredor da serie Campos de batalla: un proxecto iniciado en 1994 e finalizado recentemente mostrado ao público ao completo por primeira vez.
O traballo de Julião Sarmento (Lisboa, 1948) formalízase desde o fronteirizo.
A construción do edificio do CGAC realizouse en diálogo coa transformación da antiga horta do convento de San Domingos de Bonaval nun parque a través da colaboración de Álvaro Siza Vieira e a paisaxista galega Isabel Aguirre. A modo de celebración desta transformación urbana da cidade de Santiago, Javier Riera (Avilés, Asturias, 1965) concibiu un breve paseo polo parque de Bonaval á noitiña.
O impulso creativo de Loreto Martínez Troncoso (Vigo, 1978) aparece tras a linguaxe e ten lugar na acción como lugar privilexiado desde o que explorar as densas relacións da performance coa súa propia historicidade, co seu presente.
Angela de la Cruz (A Coruña, 1965) leva dúas décadas experimentando coa linguaxe da pintura. A artista tentou redefinir os termos e os límites do medio desde que comezou, centrándose na pintura como obxecto e en termos do que ela pode representar. Como ela mesma dixo, “é unha escultura que utiliza a linguaxe da pintura e viceversa. É unha pintura e unha escultura”.