Parafraseando o título da exposición Gravity & Grace. The Changing Condition of Sculpture 1965-1975, que tivo lugar en Londres en 1993, Gravity and Disgrace Ep. 1 parte do principio de inestabilidade procesual e teórica que caracteriza a contemporaneidade para suxerir unha reflexión sobre as instancias creativas que representan un mundo en mutación vertixinosa. Así, as obras que se presentan neste primeiro episodio dun evento que se desdobrará noutros momentos expositivos, editorais, e de reflexión teñen a súa raíz en prácticas que cuestionan as condicións contemporáneas de construción social, e contrapoñen á idea de equilibrio e harmonía as máis proficuas interrogacións en canto proceso, a fluidez contextual como ferramenta crítica e a revisión das aporías do modernismo como elemento fundamental dunha comprensión más ampla de presente.
Busca
Lugar: continxencias de uso constitúe un achegamento á significación existencial do espazo arquitectónico.
Confesión xeral é unha retrospectiva de Luis Gordillo, comisariada por Juan Antonio Álvarez Reyes, director do Centro Andaluz de Arte Contemporánea de Sevilla e
Hai artistas que chegan a un tema por investigación, outros fano por tendencia. Álvaro Negro pertence claramente aos primeiros.
Eduardo Batarda (Coímbra, 1943) é un dos artistas máis recoñecidos de Portugal e Mise en abyme a súa primeira exposición individual en España.
Antoni Muntadas (Barcelona, 1942), figura de referencia da arte internacional, constrúe un discurso transdisciplinar centrado na crítica dos medios de comunicación; sitúa a función extensiva da art
La bandera en la cima é primeira presentación completa do proxecto que Rafel G. Bianchi iniciou en 2007: pintar de xeito pormenorizado as catorce montañas máis altas do mundo, os catorce oitomiles. Unha xesta que no ámbito do alpinismo está cargada de heroicidade e que na súa repetición como proxecto artístico delata o papel do artista embarcado nunha tarefa absurda. Ademais das catorce pinturas finais, La bandera en la cima tamén recolle, nun símil entre a documentación do alpinismo e as estratexias documentais de arte conceptual, os rastros do seu proceso en debuxos, fotografías, películas ou carteis, moitos deles realizados en colaboración con outros creadores.
Carlos Garaicoa (La Habana, 1967) observa a cidade, as arquitecturas e os soños latentes, os xa abandonados e os aínda realizables; le os seus argumentos, agravios e recordos imborrables logo, con
As estreitas relacións entre arte e arquitectura ao longo do século XX converteron a idea de construción nunha clave imprescindible para comprender a nosa relación co espazo, a paisaxe e a