Exposicións

A mediados dos anos noventa, un novo Misha Bies Golas (Lalín, Pontevedra, 1977) descobre o CGAC desde unha sorte de pulsión e curiosidade pola institución que acababa de ser fundada en Santiago de Compostela. Trinta anos despois, o artista regresa cun proxecto que condensa máis de dúas décadas de investigación ao redor das vangardas históricas , entendidas como un campo de tensións, desprazamentos e procesos inacabados.

A artista alemá residente en Berlín, Alexandra Ranner (Osterhofen, 1967), presenta no CGAC a súa primeira exposición individual nun museo español. A partir dunha selección de traballos procedentes de medios diversos como a fotografía, a escultura, a instalación ou o vídeo, a mostra realiza un percorrido pola súa traxectoria como artista desde o ano 2003 ata a actualidade.

Lluís Hortalà (Olot, Xirona, 1959) xoga co engano e a confusión da mirada, mergullándose na arte do trompe l’oeil. Centrándose coidadosamente no detalle, incide nunha pintura realista ata o extremo, que é mimética coas texturas e os brillos, capaz de reproducir visualmente o tacto e, ás veces, a temperatura fría das pedras. Nesta pintura parece que non hai nada máis ca técnica; iso si, impecable.

O CGAC, que é o primeiro museo proxectado por Álvaro Siza Vieira, abordou a arquitectura desde múltiples perspectivas no seu programa de actividades e exposicións, a miúdo a través da mirada dos e das artistas que colaboraron co centro desde a súa apertura en 1993. É, polo tanto, un lugar propicio para acoller a primeira itinerancia de Internalities.

Unha foto. Dúas. Trinta e tres. Duascentas vinte e catro. Van chegando de todos os lugares. Ábrense as portas das casas, as tapas das caixas de galletas, os álbums familiares. Pasámolas de man en man. Imos de foto en foto e de historia en historia. Algunhas delas son luminosas, outras non encaixan, unhas poucas estaban agochadas ou esquecidas.

Territorio é a primeira mostra monográfica sobre videoarte e videoperformance de Centroamérica que se realiza en España. O desenvolvemento deste xénero na rexión foi impulsado por pioneiros como Manuel Zumbado ou Sandra Monterroso e consolidouse a finais dos noventa do século XX e principios do XXI.

Nicasso é unha obra de Carlos Pazos (Barcelona, 1949) realizada en 2006 e adquirida pouco despois polo CGAC para integrarse na mostra A sombra da historia, unha exposición centrada nos arquivos e coleccións persoais ou secretas de distintos artistas. A peza funciona como unha mirada crítica e irónica sobre as diferentes lecturas e interpretacións populares da obra e da figura de Picasso.

A tecnoloxía non só transformou as prácticas artísticas; tamén contribuíu a moldear e a enriquecer a nosa maneira de percibir e comprender o mundo, incorporando un principio positivo e dinámico: a incerteza, que opera ao mesmo tempo como límite e como resorte crítico.

A obra de Priscilla Monge foi frecuentemente incluída na escena posconceptual latinoamericana dos noventa, pero hai que ter en conta que neses anos nin Costa Rica nin a rexión centroamericana á que pertence figuraban nos mapas da arte latinoamericana recoñecida internacionalmente.