Exposicións

A construción do edificio do CGAC realizouse en diálogo coa transformación da antiga horta do convento de San Domingos de Bonaval nun parque a través da colaboración de Álvaro Siza Vieira e a paisaxista galega Isabel Aguirre. A modo de celebración desta transformación urbana da cidade de Santiago, Javier Riera (Avilés, Asturias, 1965) concibiu un breve paseo polo parque de Bonaval á noitiña.

Nicolás Combarro (A Coruña, 1979) pertence a unha nova tipoloxía de artista que traballa coa fotografía. Na súa obra, centrada na arquitectura e na idea de construción, conviven, retroalimentándose, a práctica da documentación e a intervención, entendida esta última como acción no espazo e na paisaxe.

As estreitas relacións entre arte e arquitectura ao longo do século XX converteron a idea de construción nunha clave imprescindible para comprender a nosa relación co espazo, a paisaxe e a casa, pero sobre todo coa vivencia práctica do obxecto artístico. O propio acto creativo xorde do que podemos definir como un impulso construtivo.

En 2018, ano en que se celebra o 25.º aniversario da inauguración do edificio do CGAC, a súa colección, que arranca en 1995 froito da conxunción de novas adquisicións con depósitos pertencentes á Xunta de Galicia, preséntase como o poderoso eixe vertebrador dun proxecto artístico e cultural integral para Galicia.

Carlos Garaicoa (La Habana, 1967) observa a cidade, as arquitecturas e os soños latentes, os xa abandonados e os aínda realizables; le os seus argumentos, agravios e recordos imborrables, logo, con creatividade incansable, traza outras perspectivas, enxerta pretérito e futuro, debuxa novas liñas de fuga e busca o común e a multitude como suxeitos dun incesante transformarse noutra cousa.

Antoni Muntadas (Barcelona, 1942), figura de referencia da arte internacional, constrúe un discurso transdisciplinar centrado na crítica dos medios de comunicación; sitúa a función extensiva da arte na interacción coas ciencias sociais, os medios de masas e as novas tecnoloxías da información para desvelar os mecanismos lingüísticos do poder.

Co texto clásico de Gustave Flaubert como punto de partida, esta instalación multipantalla de Mieke Bal e Michele Williams Gamaker, na que se reflicten os lazos que ligan o capitalismo e o amor romántico, é unha revisión da famosa novela do século XIX e foi gravada en Åland, Finlandia, durante o verán de 2012, e en París, Francia, no inverno do 2013.

Parafraseando o título de, se cadra, a novela máis experimental de Julio Cortázar, 62/Modelo para armar, trátase a colección como un modelo por construír, como unha tarefa imprescindible pero pendente, e sempre en proceso, para un museo. A mostra propón e contrapón tentativamente varios modelos de enfoque narrativo e histórico, entre a colisión e o diálogo, en forma dunha aproximación crítica.

Eduardo Batarda (Coímbra, 1943) é un dos artistas máis recoñecidos de Portugal e Mise en abyme a súa primeira exposición individual en España. Coñecido polas súas pinturas e acuarelas, o seu traballo viuse influenciado nos seus comezos polo pop inglés, o cómic e a ilustración, entre a figuración e a abstracción.