Exposicións

A mostra presenta por primeira vez en España unha aproximación ao universo do cineasta Asghar Farhadi (Homayoon Shahr, Irán, 1972), a través dun percorrido pola súa faceta como fotógrafo, así como no seu traballo escénico con actores, en teatro e en cinema.

A exposición ofrece un percorrido polo traballo de Almudena Fernández Fariña ao longo de trinta anos de carreira, resituando a súa traxectoria e desvelando a unha artista inédita cuxa versatilidade queda patente nunha serie de procesos paralelos que inclúen prácticas fotográficas, bordados, pezas cerámicas ou libros  obxecto.

Olga Mesa (Avilés, Asturias, 1962) é unha das figuras clave da nova danza contemporánea española de finais dos oitenta, pero, sobre todo, é unha precursora na investigación das relacións entre o audiovisual e o corporal, os tempos reais e os tempos somerxidos, a experimentación cos mundos analóxicos e os dixitais dos retrofuturos.

O colectivo Guerrilla Girls formouse en 1985 en Nova York como un grupo anónimo de artistas de acción feminista. A súa primeira acción foi a manifestación que tivo lugar diante do MoMA de Nova York, no que se mostraba a grande exposición An International Survey of Recent Painting and Sculpture (Un estudo internacional de pintura e escultura recentes), na cal participaban 13 mulleres dun total de 169 artistas e practicamente ningún de cor.

Camiños III continúa o traxecto que se iniciou con Camiños I e no que se avanzou con Camiños II. O camiñar como acto persoal de activismo sociopolítico; como responsabilidade colectiva ante as crises medioambientais, pola súa correspondencia co inmediato, o observable e o perceptible. O camiñar como pegada cultural que condiciona a mirada e xera paisaxe e consecución da sensibilidade. O camiñar como fenómeno histórico que transcende as…

No conxunto do traballo de Claudio Zulian (Campodarsego, Padua, Italia, 1960), director de cinema, videoartista, músico e escritor, distínguese unha produción propiamente cinematográfica destinada ao circuíto de cinemas, plataformas e festivais, e outra, máis especificamente artística, formada por vídeos e videoinstalacións que son resultado de proxectos de investigación e diálogo con realidades sociais.

Raniero Fernández (Vigo, 1909 - 1999) realiza, durante as décadas cincuenta e sesenta do século pasado, unha interesante obra fotográfica que, co paso do tempo, adquiriu gran relevancia.

O museo como escenario reivindica o papel das arquitecturas de exhibición artística como lugares para a experimentación e nos que poder situarse entre a proximidade da performance, a capacidade inmersiva das propostas escénicas, as instalacións, o happening e a sonoridade de vangarda.

Nalgures sitúanos nunha indeterminación que está por definir, no interior dunhas xeografías fragmentarias: lugares, vestixios, modos de ocupación.